It might get loud

“…technology is a big destroyer of emotion and truth, it doesn’t do anything for creativity. It makes it easier (you get home sooner) but it doesn’t make you a more creative person… that’s the disease you have to fight in any creative field; ease of use..”

Quote van Jack White – vooral bekend als zanger/gitarist van The White Stripes – die samen met Jimmy Page (Led Zeppelin) en The Edge (U2) de hoofdrol speelt in de documentaire It might get loud; ‘a documentary on the electric guitar from the point of view of three rock legends’ (Guggenheim, 2008).

Ik heb helemaal niets (en dat is een understatement) met U2 en heel veel met zo’n beetje alles wat Jack White doet (bijv. ook nog The Raconteurs, The Dead Weather e.a.d.) en bezit uiteraard de 1e vijf albums van Led Zeppelin. Het is geweldig om in de documentaire het grote contrast tussen Jack White en The Edge te zien. Om zijn ding te doen timmert White een los element van elektrische gitaar met een paar spijkers op een plankje, trekt er een snaar over en gebruikt een leeg colaflesje als kam  (“…who says you need to buy a guitar?”). The Edge sluit eerst (ok, overdreven…) 300 computers en pedalen op zijn gitaar aan om er het geluid naar zijn zin uit te krijgen… Daarnaast is het gewoon geweldig om het verhaal van Jimmy Page te zien, van Skiffle-band tot rock-legend.

NB. Het tweede album (2000) van The White Stripes is getiteld ‘De Stijl’ , naar de kunstbeweging waar onder andere Mondriaan en Rietveld toe behoorden!

Uit een interview:

“Q: bS (bangsheet.com) – This records title – De Stijl – has a lot of implications. It’s not everyday that you catch a young band naming their record after a highly influential early twentieth century art and cultural movement. Does this reflect anything in particular for the White Stripes?

A: JW (Jack White) – Well, sort of I guess. I’d read a lot about the (De Stijl) movement at one point and it was just my favorite art movement because it was such a simple concept. I thought it was almost the equivalent to what we try to do with our music. The most interesting thing to me though, the reason I thought De Stijl would be a good name for the album, was the idea that when the De Stijl movement had been taken so far it got so simplistic that they decided to abandon the movement in order to build it back up again from nothing. That’s kind of how I felt about this album. We had wondered how simple we could get things before we would have to build it back up again. How simple we could get with people still liking what we do. And on this record we added some piano and violin and stuff, so I though it fit kind of perfectly – that structure, that building it up.

In the same way, we always wear red and white (or black) at our shows. It’s kind of like our “colors”. We always do everything that way to kind of keep order. And that philosophy is reflected in the De Stijl movement.”

(bron: bangSheet)